شرایط الکتروجرجری و الکتروکاتری اغلب گیج, حتی در میان بسیاری از حرفه ای کار در زمینه های مختلف مربوط به بهداشت و درمان. و حتی اگر هر دو از این روش ها در چند تخصص پزشکی اعمال می شود، آنها کاملا متفاوت از نظر هر دو ابزار مورد استفاده و روش استفاده است.
تفاوت های قابل توجه
بیایید نگاهی دقیق تر به هر دو روش به منظور بیشتر نشان دادن تفاوت های بین این دو از نظر کاربرد درمانی و ابزار مورد استفاده است.
الکتروجرایی جریان الکتریکی را از طریق بافت عبور می دهد تا نتیجه مورد نظر را به انجام برساند. الکتریسیته مورد استفاده شکلی از جریان متناوب شبیه جریانی است که برای تولید امواج رادیویی به کار می رود. فرکانس معمولی کاملا بالا است، با هنجار بودن در حدود 500،000 چرخه در ثانیه است. این امر تضمین می کند که جریان در مقابل تولید اثر شوک الکتریکی از بافت بیماران عبور می کند. گرما توسط مقاومت بافت به جریان الکتریکی ایجاد می شود و ابزارهای مورد استفاده برای اعمال جریان الکترود هستند و شامل تیغه ها، توپ گرد، تنظیمات سوزن و حلقه است. انتخاب الکترود بستگی به نتیجه و در نظر گرفته شده.. از این ابزارها می توان برای بریدن، کوآگولات یا حتی فیوز بافت استفاده کرد.
الکتروکائوتری از جریان الکتریکی برای گرم کردن یک سیم فلزی استفاده می کند که پس از آن به بافت هدف اعمال می شود تا منطقه خاص بافت را بسوزد یا به هم وصل کند. برای عبور جریان از بافت استفاده نمی شود، بلکه مستقیماً بر روی منطقه هدفمند درمان اعمال می شود. با استفاده از این تکنیک، گرما از یک سیم فلزی مقاوم عبور می کند که به عنوان الکترود مورد استفاده قرار می گیرد. سپس این الکترود داغ مستقیماً بر روی منطقه درمان قرار می گیرد که آن بافت خاص را از بین می رود. این استفاده از برق به طور معمول در موقعیت های سطحی که توسط متخصص پوست، چشم پزشک، جراحان پلاستیک، اورولوژیست ها، و تخصص های مرتبط با آن مواجه می شوند، اعمال می شود.
یکی دیگر از تفاوت های نسبتا آشکار بین این دو این است که دستگاه های الکتروکائوتری معمولاً کوچک هستند، باتری عمل می کنند، دستگاه هایی که از گرمای فیزیکی برای از بین بردن بافت های هدفمند استفاده می کنند یا اثر خاص و مورد نظر ایجاد می کنند. دستگاه های الکتراستجری ژنراتورهای موج رادیویی پیچیده تری هستند که جریان الکتریکی اصلاح شده را از طریق بافت های هدف عبور می دهند تا به نتیجه جراحی مورد نظر دست یابند.
خط پایین در اینجا این است که الکتروجرایی مترادف با الکتروکوتری نیست، با وجود استفاده متقابل آنها از جریان الکتریکی برای ارائه اهداف درمان مربوطه خود را.
کاربردهای الکتروجرجری
از آنجا که روش جراحی الکترو تا حدودی پیچیده تر از الکتروکائوتری است، کمی سردرگمی بر سر چگونگی استفاده از آن همچنان ادامه دارد، حتی پس از اینکه تمایز بین این دو درک می شود. دو روش اصل به کارگیری عمل جراحی الکترو وجود دارد: رویه های تک قطبی و دوقطبی.
به منظور انجام درست عمل جراحی تک قطبی,.یک مدار الکتریکی کامل مورد نیاز است که متشکل از; الکترود، بیمار، الکترود بازگشت (صفحه زمینی) و ژنراتور الکترو جراحی (ESU). با تکنیک تک قطبی، جریان الکتریکی از یک الکترود از طریق بیمار سفر می کند تا اینکه به یک پد زمینی (الکترود بازگشتی) می رسد که در نزدیکی محل دیگری بر روی پوست بیمار قرار می گیرد که بیشتر به طور معمول در طرف مقابل بدن از برش قرار می گیرد و سپس انرژی به ژنراتور برمی گردد.
تکنیک دوقطبی از یک الکترود به سبک forceps استفاده می کند، که به عنوان الکترود و الکترود بازگشت عمل می کند، به این دلیل جریان الکتریکی از یک نوک به نوک دیگر سفر می کند، با بافت هدفمندی که بین آن ها قرار داده شده است. تفاوت کلیدی بین این دو این است که تک قطبی از یک صفحه زمینی برای هدایت جریان استفاده می کند، در حالی که دوقطبی نقاط الکترود مخالف را برای به انجام رساندن همان چیز به کار می گیرد.
هر دو روش با الکتروکائوتری متفاوت هستند که جریان الکتریکی را از طریق بافت ترسیم می کنند تا از آن برای گرم کردن یک الکترود استفاده کنند تا در یک نقطه دقیق بر روی بافت قرار گیرد.